اخبار و مقالات

آگهی‌ها

کالاها

شرکت‌ها

اسید بوریک (Boric Acid)

خریدار: :  مهرادکو

1   کیلوگرم 1  ریال  
پیشنهاد فروش

جوش شیرین (Sodium bicarbonate)

خریدار: :  مهرادکو

1   کیلوگرم 1  ریال  
پیشنهاد فروش

متانول (Methanol)

خریدار: :  مهرادکو

1   کیلوگرم 1  ریال  
پیشنهاد فروش

تولوئن (Toluene)

خریدار: :  مهرادکو

1   کیلوگرم 1  ریال  
پیشنهاد فروش

فنول (Phenol)

فروشنده: :  نوین سپهر سانیار

1   کیلوگرم تماس بگیرید   
خرید امن

اسید استئاریک (Stearic Acid)

فروشنده: :  شرکت ایده

1   کیلوگرم تماس بگیرید   
سفارش خرید

بوتیل گلیکول (Butyl Glycol)

فروشنده: :  شیمی پل

1   کیلوگرم تماس بگیرید   
سفارش خرید

هیدروکربن سبک (Light Hydrocarbons)

فروشنده: :  پتروپالایش نیک یزد

1   تن 400  دلار آمریکا  
سفارش خرید

پلی الکترولیت (کاتیونی، آنیونی)

فروشنده: :  فیروز تجارت باران

1   کیلوگرم تماس بگیرید   
سفارش خرید

فنول (Phenol)

فروشنده: :  نوین سپهر سانیار

1   کیلوگرم تماس بگیرید   
خرید امن

اسید استئاریک (Stearic Acid)

فروشنده: :  شرکت ایده

1   کیلوگرم تماس بگیرید   
سفارش خرید

بوتیل گلیکول (Butyl Glycol)

فروشنده: :  شیمی پل

1   کیلوگرم تماس بگیرید   
سفارش خرید

سرکوب مالی؛ تشویق برای عدم بازپرداخت وام

سرکوب مالی؛ تشویق برای عدم بازپرداخت وام

تا پیش از دهه 1970 میلادی بسیاری از تصمیم‌سازان در کشورهای در حال توسعه تنها راه حرکت در مسیر توسعه و تولید را دخالت در بازار مالی و کاهش نرخ بهره تسهیلات (وام) می‌دانستند.

به زبان ساده آنها اعتقاد داشتند برای سرعت دادن به رشد و توسعه تولید در کشور اصلی‌ترین منبع مورد نیاز، پول است. هر کارآفرین یا تولیدکننده‌ای برای تامین منابع مورد نیاز خود نیازمند پول است تا بتواند کسب و کار خود را راه‌اندازی کند. بنابراین دولت به‌عنوان تصمیم‌ساز اصلی باید با ورود به بازار مالی و به‌طور خاص مهم‌ترین عنصر آن سیستم بانکی، این سیاست را محقق کند.

دولت‌ها تصمیم گرفتند با اعمال یک محدودیت مالی (محدودیت‌های دیگری نیز در این راستا اعمال شد اما این محدودیت از همه شاخص‌تر بود) قدم در مسیر توسعه بگذارند. این محدودیت با ورود دولت به سیستم بانکی و تعیین دستوری نرخ بهره صورت گرفت. دولت‌ها نرخ بهره وام را به‌شدت پایین آوردند به این امید که منابع مالی ارزان‌قیمت در اختیار مردم قرار گیرد و شروع به سرمایه‌گذاری و تولید کنند. به‌عقیده آنها نرخ بهره بالا هزینه‌های تولید را بالا می‌برد و با بالا رفتن آن قیمت کالاها و تورم نیز در سیستم اقتصادی بالا می‌رفت. به‌علاوه‌بر این باور بودند وقتی نرخ بهره پول پایین باشد مردم دیگر تمایلی برای سپرده‌گذاری در بانک ندارند و پول‌های خود را در امور مولد سرمایه‌گذاری می‌کنند. همچنین تصور بر این بود با بالا رفتن تولید و درآمد مردم، مصرف‌کنندگان میزان بیشتری از پول خود را پس‌انداز کرده که این به معنی افزایش دوباره حجم سپرده‌گذاری به سیستم بانکی است. ظاهر این طرح ایرادی ندارد و مناسب به‌نظر می‌رسد. اما در طول تاریخ بر اقتصاددانان ثابت شده علم اقتصاد به‌واسطه شناختی که از رفتار مردم باید در نظر داشته باشد همواره با پیچیدگی‌های دشواری همراه خواهد بود.

در این طرح به‌اصطلاح توسعه‌ای و کارآمد، مولفه انحراف رفتار مردم در نظر گرفته نشده بود. خیلی ساده است مردم بر اساس رفتار عقلایی خود تمایل دارند از پول به‌دست آمده نهایت بهره را ببرند. این را نیز اضافه کنیم که ورود به هر صنعتی ریسک‌های خاص خود را دارد به‌خصوص در کشورهای در حال توسعه این ریسک در سطح بالایی قرار دارد. در نرخ‌های بهره وام پایین‌تر برای دریافت وام همواره صف تشکیل می‌شود و تنها کارآفرینانی با طرح‌های مولد صف متقاضیان را تشکیل نمی‌دهند بلکه اکثر مردم خواهان دریافت وام هستند. برای بیان مثال قابل لمس در این زمینه می‌توان به طرح بنگاه‌های زودبازده اشاره کرد. در آن زمان حتی کسانی وجود داشتند که برای مردم مدرک فنی و حرفه‌ای صادر می‌کردند، دارهای قالی در خانه به پا می‌کردند، انباری اجاره می‌کردند و به صورت کارگاه تولیدی درمی‌آوردند و به‌اصطلاح یک ویترین و یک سراب تولیدی به پا می‌کردند. با قول دریافت مبلغی از وام به‌عنوان کارمزد برای مردم تسهیلات ارزان‌قیمت 4 درصدی با تنفس حتی دوساله دریافت می‌کردند.

این پول‌ها به کدام سمت می‌رفتند؟ پاسخ مشخص است به سمت بازارهای غیرمولد و پرسود مثل خرید زمین و ساخت مسکن، خرید طلا یا ارز، واردات کالاهای مصرفی و پوشاکی، حتی خرید کالاهای بادوام برای خود مثل خرید اتومبیل. مردم پول‌‌های به‌دست آمده را در دارایی‌هایی سرمایه‌گذاری می‌کردند که بیشترین سود را به آنها برساند. در